EMMA BRUNT

Van publiciste en columniste Emma Brunt verscheen in 1986 het boek Jaloers - gesprekken over jaloezie (de Arbeiderspers, Amsterdam).

Met toestemming van Emma Brunt geven we hier een deel van haar gesprek met de schrijfster Marijke H÷weler weer.


Marijke H÷weler :

"Als gevoel is jaloezie het meest afschuwelijke dat ik ken..."

roosje.jpg (5480 bytes)'Ik heb eens een IBM van de trap gesodemieterd, terwijl dat toch een mooie machine is,' vertelt ze niet zonder satisfactie en met een air van als je het doet moet je het goed doen.
'Het gekke was dat mijn woede zich niet richtte op het meisje in kwestie, maar op het feit dat hij het niet wilde toe geven. Hij zag dat niet zo. Nou, ik wel. Ik zag het aan duizend dingen. En achteraf, toen ik weer bij zinnen was, dacht ik: wat zag ik nou toch in godsnaam? De grap was dat hij zo ostentatief ontkende dat er iets was, dat ik alleen door die toon al zeker meende te weten dat er wel wat was. En bovendien dacht ik bij mezelf jij weet misschien niet wat je aan het doen bent, maar ik zie het wel! Onzin, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan als je eenmaal goed op dreef bent.
Als je aanleg hebt voor jaloezie kun je altijd wel een aanleiding vinden, en als er geen aanleiding is verzin je hem wel. Je bent ziek. Ziek van het feit dat jij niet het middelpunt van de belangstelling bent, maar een andere vrouw, en op zo'n moment is dat gruwelijk.

Als gevoel is jaloezie het meest afschuwelijke dat ik ken, een soort scherpe maagpijn. Het is een bijtende emotie waar je waarneming volledig door be´nvloed wordt. En het ergste is misschien nog wel dat het zo'n onproduktieve aandoening is, want je schiet er geen moer mee op. Wat dat betreft lijkt het op schuldgevoel, alleen is schuld gevoel zeurderiger. Als je die emoties niet kunt omzetten in daden wordt het een loodzware last, je kunt er geen kant mee op.

Ik denk dat de basis ervoor gelegd wordt in de eerste twee of drie jaar van je leven, en dat maakt je tot zo'n willoos slachtoffer. Het hangt samen met het gevoel van veiligheid en geaccepteerdheid dat je als klein kind had. Hoe meer je vroeger gewaardeerd werd hoe minder last je later hebt. Dat is natuurlijk een schrale troost als je het eenmaal hebt. Misschien wel het tegendeel van troost, want er zit iets oneerlijks in dat je door de ervaringen van lang geleden, waar je niets aan kunt doen, gedoemd bent om je leven lang die aanleg tot jaloezie met je mee te slepen.'

Links Marijke Howeler:

http://www.pen.nl/nieuwegein/onderwys/scholen/boekenlijst/alsgras.html


meer gesprekken over jaloezie met Emma Brunt