FILMS

Isabelle     Before she met me

Othello       The end of the affair       Sneeuwwitje       The lion king

Nachtmerrie in Brussel       Whishmaster      Earth

Chasing Amy     The craft   Analyse this

Isabelle van Tessa de Loo

Isabelle is een mooie, beroemde filmster in Frankrijk. Ze wordt ontvoerd door Jeanne, die zelf erg lelijk is. Jeanne is namelijk jaloers op het uiterlijk van Isabelle. Ze wil het aftakelingsproces van het lichaam van Isabelle schilderen. Isabelle krijgt zeer weinig te eten en vermagert snel. Isabelle probeert vriendschap te sluiten met Jeanne en het vertrouwen van haar te winnen, zodat ze sneller kan ontsnappen. Dit lukt haar bijna, totdat de onderwijzer uit het dorp, de enige persoon die Isabelle nog zoekt, roet in het eten gooit. Isabelle besluit, om zichzelf zogenaamd op te hangen, zodat ze kan ontsnappen. Jeanne gelooft, dat Isabelle zelfmoord heeft gepleegd en ze besluit om  weg te gaan. Isabelle kan hierdoor met behulp van de onderwijzer ontsnappen.
Ingestuurd door:  Pauline


Voor ze me kende (Before she met me) van Julian Barnes


Graham Hendrick is voor de tweede keer getrouwd. Zijn tweede vrouw Ann heeft kleine rolletjes in films gespeeld. Barbara, zijn eerste vrouw, zorgt dat hij naar n van die films gaat. Op een gegeven ogenblik moet hij elke dag naar een film, waarin zij speelt. Hij wordt jaloers op de tegenspelers, omdat die wat met Ann hebben gehad. Graham krijgt dromen over de minnaars en hij gaat manieren verzinnen om ze te kunnen vermoorden. Hij wordt steeds jaloerser op alles wat zich heeft afgespeeld in het leven van Ann voor hij haar kende. Graham gaat naar zijn vriend, Jack, om raad te vragen over zijn gedrag en denkbeelden. Wat hij niet weet, is dat Jack ook een minnaar van Ann is geweest. Als hij hier achter komt, maakt hij een afspraak met de vrouw van Jack. Zij bevestigt de relatie, die overigens nu niet meer bestaat. Graham gaat naar Jack, vermoordt hem en pleegt zelfmoord.
Ingestuurd door:  Pauline

OTHELLO

Joe Eszterhas is zonder twijfel de ongekroonde koning van de erotische thriller, volgepropt met verraad, passie en intriges. Maar na zijn verdiende Showgirls-debâcle heeft Hollywood een nieuwe held uitverkoren. Eentje die wél betaalbaar is en er wél in slaagt echte volzinnen te formuleren... Shakespeare, de oervader van de subtielere crime de passion is terug van weggeweest!

Bill Shakespeare leeft! Meer dan ooit tevoren. En waar Shakespeare is, is ook Kenneth Branagh. De Bill-Kenneth tandem heeft in het verleden al vaker sappige vruchten afgeworpen zoals Henry V en Much Ado About Nothing. Ditmaal wordt Othello, de Moor van Venetië voor de zevende maal terug tot leven geroepen.

Tesamen met Laurence Fishburne en onder de regie van Oliver Parker, probeert Branagh de wereld te bekoren met een overtuigend staaltje acteren. Branagh speelt Lago niet, hij ís Lago, de intrigante en manipulerende officier die op geraffineerde wijze Othello's leven tot een ware hel maakt. Want Othello heeft alles wat Lago niet heeft: roem, een beestig charisma en vooral ook de onvoorwaardelijke liefde van de mooie Desdemona. Op sinistere wijze wakkert Lago de jaloezie in Othello's hart aan. Desdemona zou Othello verraden hebben, en wel met Cassio, zijn trouwe vriend. Verteerd door blinde jaloezie verliest Othello controle over zichzelf. En de arme Desdemona wordt daar het betreurenswaardige slachtoffer van.

Het verhaal is duidelijk een 'ode' aan de jaloezie, maar of het ook een ode is aan Shakespeare? Visueel zit het allemaal wel snor, dat lijdt geen twijfel. Verbluffend mooie decors en tooi in een Italiaanse setting zorgen voor een stylistisch verantwoord geheel. Ook Othello (Fishburne) past perfect in Shakespeares voorstelling van de Moor. Voor de eerste maal speelt een zwarte de titelrol en zo hoort het, ofschoon we twijfels hebben bij diens kale kop, tatouages en piercings.

Toch loopt het zaakje flink scheef. Dat is hoegenaamd niet te wijten aan Branagh. Hij zet een sublieme interpretatie van de schurk neer. Het probleem is dat zijn tegenspelers hem het kniewater niet reiken. Irène Jacob is wel een betoverende verschijning maar ze levert hier een bedroevend fletse voorstelling van Desdemona af. Fishburne lijdt, in lichtere mate, aan hetzelfde syndroom. Beiden wroeten wanhopig met hun tekst, hetgeen een meer diepgaande belichaming van hun personage onmogelijk maakt.

Ook Parker komt er hier niet helemaal onbestraft vanaf. Hij regisseerde een gewone kostuumfilm in plaats van een indringende en vernieuwende Othello. Onwaardig dus om plaats te nemen naast de versies van Orson Welles of Laurence Olivier. We kunnen ons terecht de vraag stellen: to be or not to be? Een volmondig 'ja' zou té veel eer zijn voor deze Othello.

 

Lieve Verstraten - 26/01/1997  ©


THE END OF THE AFFAIR

Een verhaal over liefde, bedrog en sexuele jaloezie.

Director: Neil Jordan
Cast: Ralph Fiennes,Julianne Moore, StephenRea
Produced by Stephen Woolley and Neil Jordan.
Written by Neil Jordan. Based on the novel by Graham Greene.

From Oscar winner Neil Jordan comes a brilliant and powerful story of love, betrayal and sexual jealousy.


On a rainy night in 1946, novelis Maurice Bendrix has a chance meeting with Henry Miles, husband of his ex-mistress Sarah, who abruptly ended the affair two years before.

Bendrix's obsession with Sarah is rekindled; he succumbs to his own
jealousy and arranges to have her followed. As the investigation progresses, Bendrix relives his passionate memories of their affair during The Blitz in London. He discovers her diary and reads her account of the affair. It is as different from his as night is from day. He re-enters her life and confronts once more the consuming love they had for each other and the reason for its annihilation.


 

grumpySNEEUWWITJE

WALT DISNEY
In de tekenfilm Sneeuwwitje is Grumpy de eeuwig jaloerse dwerg.
Maar erger nog is de stiefmoeder. Haar jaloezie vormt de basis van het hele verhaal.


THE LION KING

Disney doet het opnieuw
Hoe ze het telkens weer klaarspelen is ons na al die keren nog steeds niet duidelijk, maar bij Walt Disney slagen ze er nog maar eens in om met hun nieuwste animatiefilm iedereen compleet met verstomming te slaan.

Zeg niet zomaar tekenfilm tegen de technische huzarenstukjes die met de regelmaat van de klok door de meester- tekenaars van Disney worden afgeleverd. Wat zij ons voorschotelen grenst meer dan eens aan het unieke en de grens tussen animatie en realiteit wordt steeds kleiner en kleiner.


The Lion King vertelt in onvervalste Disney-stijl het verhaal van de jonge leeuw Simba, die maar al te goed beseft dat hij eens zijn vader Musafa zal mogen opvolgen als machtige leeuwenkoning. Ook in het dierenrijk is het echter niet altijd peis en vree en haat en jaloezie duiken op in de figuur van Scar, Musafa's oudere broer die er danig mee zit dat hij nu door Simba's geboorte niet meer in aanmerking kan komen voor de troonopvolging. Hij blijft echter niet bij de pakken zitten en beraamt een plan om tegelijkertijd Simba en Musafa uit de weg te ruimen. Het geheel lukt uiteindelijk slechts gedeeltelijk, maar Simba zal moeten leren om voor zichzelf op te komen om later een rol van betekenis te kunnen opeisen.

Gedurende anderhalf uur zie je een geslaagde mix van humor en ontroering, vreugde en verdriet. Regisseurs Roger Allers en Rob Minkoff weten haast perfect wat ze moeten doen om zowel groot en klein op hun hand te krijgen en daar slagen ze dan ook meesterlijk in. Hou de zakdoeken alvast klaar.

De ouderen onder ons zullen zeker en vast de verschillende satirische knipoogjes naar onze hedendaagse maatschappij herkennen, de jongere kijkertjes zien doodgewoon een prachtige animatiefilm. Toch oppassen voor al te gevoelige kleuters: hoewel men geen Jurassic Park-toestanden moet verwachten waarbij 's nachts elke schaduw een Tyranosaurus Rex in spé werd, zitten er toch enkele 'harde' sequenties tussen die de slaap parten zouden kunnen spelen.

In de films van Walt Disney speelt de muziek meer dan ooit een belangrijke rol. Die evolueerde van het leuke 'heigh ho, heigh ho' uit Sneeuwwitje naar prachtige pareltjes die ook op zichzelf de moeite waard zijn. Voor The Lion King werd een beroep gedaan op Elton John en Tim Rice, respectievelijk popidool en rechterhand van musical- wonder Andrew Lloyd Webber. Samen met Hans Zimmer hebben zij hun huiswerk meer dan behoorlijk gemaakt en het resultaat was enkele weken terug al met het mooie Can You Feel The Love Tonight in de hoogste regionen van de hitlijsten te horen.

Verder kunnen we iedereen alleen maar aanraden om de film in originele versie te gaan bekijken. Niet dat de gedubde prent een miskleun is, verre van zelfs, maar de verschillende woordspelingen en humoristische opmerkingen komen het best tot zijn recht in het Engels. De aandachtige kijker-luisteraar zal bovendien ook nog de stemmen van James Earl Jones (recent nog te zien in Clear and Present Danger), Matthew Broderick, Jeremy Irons en een goddellijke Rowan 'Mr Bean' Atkinson herkennen. The Lion King: het beste wat Disney ons de afgelopen jaren heeft gebracht. 

Steven Ceuterick - 26/01/1997


EEN NACHTMERRIE IN BRUSSEL en WISHMASTER

VAN ROBERT ENGLUND
In beide films draait alles om wraak en afgunst. Meer informatie vindt u op www.movie.nl


EARTH

VAN DEEPA MEHTA
Waar samenleven vroeger weinig problemen opleverde, veroorzaken religieus en nationalistisch bewustzijn, samen met een ziekelijke portie afgunst, de maalstroom van geweld waarin Lenny meegezogen wordt.
Meer informatie vindt u op www.movie.nl


Chasing Amy

Acteur Ben Affleck mag momenteel een vrijwel onbekende zijn, binnenkort komt daar zeker verandering in. Niet alleen om zijn veelbesproken relatie met Gwyneth Paltrow, maar vooral door zijn actieve medewerking aan het script van Goodwill Hunting (dat Affleck samen met Matt Damon schreef), een schitterende film waarin onder andere Robin Williams een hoofdrol speelt.

Wie in de tussentijd al met Hollywoods nieuwe lieveling wil kennismaken, gaat best eens kijken naar Chasing Amy. Deze film is - na Mallrats en Clerks - de derde in rij in een bijzonder grappige trilogie van regisseur Kevin Smith. Smith schreef het scenario speciaal voor Affleck, die ook al meespeelde in Kevins eerste film Mallrats.

Het resultaat is een bijzonder originele love story. Centraal hierin staat Holden McNeil (Ben Affleck), een striptekenaar die samen met zijn goede vriend Banky Edwards (Jason Lee) het cult-stripverhaal Bluntman And Chronic maakt. Als Holden op een dag de striptekenares Alyssa Jones (Joey Lauren Adams) ontmoet, slaat de vonk meteen over. De twee kunnen het uitermate goed met elkaar vinden.

Maar hun liefde wordt op talrijke momenten in de weg gestaan. Zo is er Holdens vriend Banky die zijn jaloezie niet onder stoelen of banken steekt. De grootste moeilijkheden komen echter van Alyssa's kant. Ze komt er namelijk open voor uit dat ze met bijna half New York de liefde heeft bedreven en dat de andere helft de mannelijke is.

Door deze vreemde situaties is Chasing Amy dan ook allesbehalve een gewoon liefdesverhaal. Het is in de eerste plaats een film die ons duidelijk probeert te maken dat we onze naasten moeten aanvaarden zoals ze zijn, ongeacht hun verleden. En dat de ideale liefde bestaat, op voorwaarde dat we hun fouten (en die zijn er met hopen) kunnen vergeven.

Maar echt moralistisch wordt het nooit. En dat is vooral te danken aan het geniale gevoel voor humor dat scenarist/regisseur Kevin Smith in zich meedraagt. Door de nadruk hierop te leggen (het gaat om praathumor) wordt het romantische aspect echter afstandelijker benaderd.

Chasing Amy is een knap geschreven en bijzonder grappige film, die door zijn anti-commerciële aanpak echter minder mensen zal aanspreken dan hij eigenlijk verdient. Jammer.

Titel: Chasing Amy
Genre: Komedie
Speelduur: 1u45
Regisseur: Kevin Smith
Acteurs: Ben Affleck, Joey Lauren Adams, Jason Lee, Dwight Ewell, Jason Mewes

Vanessa Vangindertael - 01/02/1998


THE CRAFT

Hekserij zonder magie

Tieners die in de lucht zweven en over het water lopen. Copperfield zou groen van jaloezie uitslaan bij het zien van zoveel mooie toverkunstjes. Regisseur Flemming heeft inderdaad flink wat effecten uit zijn hoed getoverd in The Craft. Maar overdaad schaadt: té veel geheks met special effects komt de magie van de film zeker niet ten goede.

The Craft is een film die noch horror, noch thriller noch zwarte komedie is. Een hoop hocus pocus maar nog lang geen magie op het witte doek.


The Witches of Eastwick

The Witches of Eastwick, zo worden drie vriendinnen (Neve Campbell, Rachel True en Faruza Balk) door hun klasgenoten genoemd. Het stel houdt zich namelijk intensief bezig met hekserij. Zonder veel succes overigens. Dat verandert onverwacht wanneer een vierde (Robin Tunney) de heksenkring vervolledigt. Dan blijken ze plots wél over immense toverkracht te beschikken die dan ook lustig aangewend wordt voor wonderlijke zelfgenezingen, liefdesbannen en vervloekingen. Alles enkel om zich te revancheren voor het grote onrecht dat hen, als zielige buitenbeentjes, allemaal werd aangedaan.

Naarmate hun toverkracht in sterkte toeneemt, groeit ook hun machtsgeilheid en 'the dark side of the force' lonkt. Enkel het nieuwe meisje realiseert zich dat ze hun kracht misbruiken en rebelleert tegen de kring. Maar dat nemen de andere drie haar niet in dank af: de vriendschap ontaardt in een absurde oorlog tussen de goede heks en de drie slechte, waarbij uiteraard geen enkele smerige spreuk uit het toverboek onbenut blijft. Ra ra wie zegeviert.

De eerste helft van de film is veelbelovend en heeft magisch potentieel. Flemming schetst ons een sfeerbeeld van terreur op de highschool maar dan vanuit het standpunt van de buitenbeentjes. De actrices zetten alle vier een overtuigende vertolking van hun personage neer en zijn op elk vlak 'betoverend'. Vooral Fairuza Balk als het duistere, dominante kreng met zwarte lipstick en dito kledij, piercings en verwilderde blik in de ogen steelt de show. Ze is de ultieme tegenpool van Alicia Silverstone in Clueless.

Maar in de tweede helft van de film slaat de sfeer ineens vrij drastisch om. De boezemvriendinnen staan elkaar op vrij ongeloofwaardige wijze plots naar het leven en om de zaak nog wat meer allure te geven begint Flemming het publiek te overdonderen met een overdosis effecten. Het plot en de personages moeten ineens plaats ruimen voor ongedierte en vuurballen. Prompt zinkt de film als een baksteen de dieperik in, om zeep, weg magie. De personages zijn enkel nog tovermachines, Rambo-heksen: toverkunstje hier, toverkunstje daar en verder niet bij nadenken. En dat alles ten koste van het plot. Dat hangt dan weer met haken en ogen aan elkaar en het laatste restje enthousiasme wat je nog voor de film zou kunnen opbrengen is als bij toverslag verdwenen.

Lieve Verstraten - 26/01/1997

ANALYZE THIS

The Godfather 33 1/3

Robert De Niro gaat komisch: 't is een beetje zoals de Comme chez Soi die plotseling een vettige portie hamburgers zou gaan serveren. In Analyze This parodieert De Niro met de vingers in de neus de karakters die hij met veel bravoure neerpootte in The Godfather II, Goodfellas, Casino en The Untouchables. Het is met De Niro zoals met die hamburgers: een grotere verspilling van talent lijkt nauwelijks denkbaar.

Het is niet de eerste keer dat De Niro, oscarwinnaar voor Raging Bull en The Godfather II, het publiek aan het lachen wil brengen. Eerder deed hij dat bijvoorbeeld al in Martin Brests Midnight Run, maar nooit heb je echt het gevoel gehad dat het klikte tussen De Niro en komedie. Analyze This is speciaal, omdat De Niro gestalte geeft aan het karakter dat hem groot maakte: dat van de maffiagangster. Hij speelt Paul Vitti, één van de machtigste onderwereldfiguren van New York, die op het punt staat de nieuwe leider te worden van een misdaadfamilie, nadat zijn mentor werd doodgeschoten door een rivaliserende bende. Maar Vitti heeft een probleem: plotseling krijgt hij last van paniekaanvallen en barst hij bij het bekijken van sentimentele tv-reclames in tranen uit. Als zijn rivalen, onder leiding van Primo Sindone (Chazz Palminteri), zijn zwakte op het spoor zouden komen, betekent dat gewis het einde van zijn carrière.

Door omstandigheden komt Vitti in contact met Ben Sobel (Billy Crystal), een doordeweekse psychiater met zijn eigen problemen: zijn opgroeiende tienerzoon Michael, zijn op stapel staand huwelijk met Laura (Lisa Kudrow) of zijn jaloezie ten opzichte van zijn succesvolle vader bijvoorbeeld. Eerst wil de doodbrave Sobel niks met Vitti te maken hebben, maar dat is buiten de maffia gerekend. En dus moet hij Vitti psychologisch weer op de rails krijgen, voor een grote en cruciale meeting tussen alle maffiabendes plaats zal vinden.

Analyze This is een film die tussen twee stoelen in valt, en de klap op de grond is nogal hard. De film is in de eerste plaats een parodie, met De Niro in de rol die doorgaans weggelegd is voor Leslie Nielsen. Hoogtepunt is een droomsequentie van Sobel, waarin hij op dezelfde manier neergeschoten wordt als Don Vito Corleone in Godfather II, met Vitti die te laat komt om hem te redden. Het commentaar van Vitti: 'I was Fredo? I don't think so.' Méér spoof kun je niet in een gangsterfilm stoppen. Zulke scènes wérken. Maar Analyze This is geen Naked Gun of Airplane. De keerzij is dat regisseur Harold Ramis (Groundhog Day, Ghostbusters) óók nog een verhaal wil vertellen en de relatie tussen Sobel en Vitti wil uitspitten. Een nobele gedachte, maar het neemt wel elke vaart uit de film en verknipt hem tot een zeer langdradig geheel, met slechts enkele komische hoogtepunten.

En dat is jammer, want het spettert en ganstert tussen De Niro en Crystal. Ze hebben enkele onvergetelijke scènes (ongeveer allemaal samengebald in de trailer). De Niro heeft de kunst begrepen om komedie te spelen als drama. Hij doet niet langer moeite om grappig te spelen; op sommige momenten is hij het gewoon. Crystal speelt volwassen en evenwichtig genoeg om niet te vervallen in zijn gebruikelijke overacting. Maar halfweg de film zijn de grappen gewoonweg óp en volgt nog een lange en saaie weg richting einde. Een onvergeeflijke blunder in het scenario die de film kopje onder laat gaan. Daar kunnen ook de nevenfiguren weinig aan veranderen: Chazz Palminteri (A Bronx Tale) krijgt beschamend weinig screentime en Lisa Kudrow (Phoebe uit Friends) blijft teveel karikatuur. Jammer voor Crystal. En jammer voor De Niro. Maar, ach, iederéén heeft eens recht op een pretentieloos verzetje. Een hamburger in plaats van een pâté de foie gras, zeg maar.

Titel: Analyze This
Genre: Gangsterkomedie
Duur: 1u46
Regisseur: Harold Ramis
Acteurs: Robert De Niro, Billy Crystal, Lisa Kudrow, Chazz Palminteri

Hans Dewijngaert - 22/08/1999